Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

09-07-2007 

 

 

Η θεραπεία της Λεύκης κατά την παιδική ηλικία

Αρχικά θα αναφερθούμε στην αναγκαιότητα φωτοπροστασίαςτου παιδιού με τοπικά αντιηλιακά σκευάσματα με δείκτη φωτοπροστασίας >15. Η φωτοπροστασία είναι επιβεβλημένη προκειμένου να αποφευχθούν οι εξής ανεπιθύμητες συνέπειες: (α) επιδείνωση της χρωστικής αντίθεσης μεταξύ των αλλοιώσεων της Λεύκης και του παρακειμένου υγιούς δέρματος, (β) η εκσεσημαομένη φωτοευαιοθησία των υπόχρωμων αλλοιώσεων μπορεί να εκδηλωθεί με επέλευση ακτινικών εγκαυμάτων, (γ) υπάρχει πιθανότητα το ηλιακό έγκαυμα υγιών περιοχών του δέρματος να πυροδοτήσει την εμφάνιση νέων αλλοιώσεων Λεύκης λόγω φαινομένου Koebner.
Η απόφαση για πρώιμη θεραπευτική αγωγή στη Λεύκη της παιδικής ηλικίας θα ληφθεί εφόσον κριθεί ότι επιβάλλεται να αντιμετωπισθεί ο αντίκτυπος της πάθησης στον ψυχισμό και την κοινωνική υπόσταση του παιδιού. Η πιο συνετή παρέμβαση συνίσταται στη χρήση των ήδη αποδεκτών και αναφερθεισών μεθόδων camouflage και maquillage των υπόχρωμων αλλοιώσεων (κατ’ εξαίρεση, αντενδείκνυται στο παιδί η συστηματική λήψη σκευάσματος κανθαξανθίνης-β-καρωτενίου λόγω της εναπόθεσης β-καρωτενίου στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού). Η τοπική φωτοχημειοθεραπεία αντενδείκνυται για τους προαναφερθέντες λόγους, οι οποίοι καθίστανται περισσότερο επιβαρυντικοί για τα άτομα της παιδικής ηλικίας. Η συστηματική φωτοχημειοθεραπεία θα μπορούσε να εφαρμοσθεί με μεγάλη προφύλαξη, φειδώ και σύνεση, υπό τον όρο ότι θα γίνουν σεβαστές οι ακόλουθες δύο προϋποθέσεις: (1) θα ενημερωθούν οι γονείς του παιδιού σχετικά με τη μακροπρόθεσμη πιθανότητα ανάπτυξης κακοηθών νεοπλασμάτων του δέρματος. (2) Ο μόνος φωτοευαιοθητοποιός παράγοντας, ο οποίος επιτρέπεται να χορηγηθεί στο παιδί, είναι η σχετικά μη φωτοτοξική L-φαινυλαλανίνη.
Η Λεύκη της παιδικής ηλικίας θα μπορούσε θεωρητικά τουλάχιστον (ακόμη δεν υπάρχει η αναγκαία κλινική εμπειρία) να αποτελέσει ένδειξη για την εκπόνηση πρωτοκόλλου αμιγούς φωτοθεραπείας UVB στενού φάσματος (UVB-TL01).

Συμπεράσματα

Η Λεύκη ανήκει στις περιγεγραμμένες γενετικές υπομελανινώσεις. Η τοπογραφία και η έκταση των αλλοιώσεων ποικίλλουν ευρέως, ενώ η κλινική εξέλιξη της πάθησης κατά κανόνα δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί. Σε κάθε περίπτωση Λεύκης παραγγέλλεται ένας στοιχειώδης εργαστηριακός έλεγχος για να αποκλεισθεί η συνύπαρξη άλλων διαταραχών. Η αιτιοπαθογένεια της νόσου παραμένει αδιευκρίνιστη. Η φωτοχημειοθεραπεία αποτελεί την πιο ουσιαστική θεραπευτική αγωγή εφόσον δεν υπάρχουν αντενδείξεις, οι οποίες καθίστανται απαγορευτικές για την πραγματοποίηση της μεθόδου.

Περισσότερες πληροφορίες στο Περιοδικό  ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΗΜΑ   τεύχος 71  2000

We are using cookies to give you the best experience. You can find out more about which cookies we are using or switch them off in privacy settings.
AcceptPrivacy Settings

GDPR