31-10-2010
ΨΗΦΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΟΝΟΙΑ!
Χρήστος Γιανναράς
Tου Χρήστου Γιανναρά, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31-10-2010.
Μοιάζει απίστευτο, αλλά το προεξοφλούν με σιγουριά οι δημοσκοπήσεις: Στις επερχόμενες εκλογές Τοπικής τάχα και Αυτοδιοίκησης, οι ελλαδίτες ψηφοφόροι θα ψηφίσουν και πάλι, στην πλειονότητά τους, κομματικούς υποψηφίους.
Πώς να εξηγήσουμε την άρνηση της κρίσιμης για το εκλογικό αποτέλεσμα μάζας να αντιληφθεί την πραγματικότητα; Τα εγκλήματα των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία τριάντα έξι χρόνια είναι εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά: Κατασπατάλησαν το απίστευτο χρήμα που εισέρευσε στη χώρα (για πρώτη φορά στην κρατική μας ιστορία) και απέβλεπε να επιτευχθεί σύγκλιση της ελλαδικής με τις οικονομίες των χωρών της Ε.Ε. Ξέφρενη σπατάλη και επιπλέον απίστευτος, παρανοϊκός δανεισμός. Μοίραζαν τα κόμματα διορισμούς, επιδοτήσεις, ρουσφέτια, μπούκωναν τον υπόκοσμο των λακέδων και της καμαρίλας τους με αδιάντροπο πλούτο, ωμά, απροκάλυπτα, χυδαία. Πνίγοντας κυριολεκτικά τη χώρα στα χρέη.
Χωρίς να λύσουν, στα τριάντα έξι αυτά χρόνια, ούτε ένα πρόβλημα–το ασφαλιστικό, ας πούμε, ή το συγκοινωνιακό ή της μηχανοργάνωσης του κράτους (δεν συζητούμε για την παιδεία, την υγεία, την άμυνα, τη δικαιοσύνη). Το μόνο που τους ενδιέφερε, μα αποκλειστικά το μόνο, ήταν η επανεκλογή τους, η κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Τίποτε άλλο. Και όταν πια η καταστροφή ήταν αδύνατο να αναχαιτιστεί, ο ένας πρωθυπουργός το ’σκασε πανικόβλητος, δίχως ίχνος ντροπής ή αυτοσεβασμού. Και έσπευσε να αναλάβει ο μειονεκτικός σε επιγνώσεις αντίπαλος, για να αλωνίζει επί μήνες τα διεθνή κέντρα, απολαμβάνοντας τουριστικά το κελεπούρι της πρωθυπουργίας και διαφημίζοντας στους δανειστές της χώρας την αναξιοπιστία της και τη διαφθορά της.
Ποιος Ελληνας δεν βλέπει αυτά τα εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά δεδομένα; Κι όμως, όχι μόνο δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους να διαδηλώσουμε οργή και αντίσταση, αλλά σπεύδουμε πειθήνια και ηλίθια να αμνηστεύσουμε, να κολακέψουμε, να επιβραβεύσουμε τους τυράννους μας, ψηφίζοντας τους εκλεκτούς των κομματικών συμφερόντων στην τάχα Αυτοδιοίκηση. Πού είναι λοιπόν το περιβόητο «φιλότιμο» του Ελληνα, η «περηφάνια» του, το «αδούλωτο φρόνημά» του; Ακόμα και την ψήφο του, το τελευταίο απομεινάρι διαφοράς από τον σκλάβο, τον ραγιά, την προσφέρει για να μετρήσουν οι διεφθαρμένες κομματικές συντεχνίες τις περιστασιακές μεταβολές στα ποσοστά της ισχύος τους.
Να κατεβούμε στους δρόμους μάς το έχει απαγορεύσει ο παλαιοημερολογητισμός του Περισσού: μονοπωλεί μεθοδικά κάθε δημόσια μαζική διαμαρτυρία, την «καπελώνει» αυθαίρετα, η κραυγή και οργή των πολιτών μετατρέπεται σε αθέλητη υποστήριξη της πιο υπάνθρωπης ολοκληρωτικής μονοτροπίας. «Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μιαν από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, έγραφε ο Ελύτης, και βρίσκεσαι να “κάνεις πορεία” μ’ έναν συρφετό ανθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη, αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους». Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ακομμάτιστη πρωτοβουλία για μαζική πολιτική εκδήλωση, που να μην την ιδιοποιηθεί η μικρόνοια και ψυχανωμαλία των καπήλων της Αριστεράς.
Μας απομένει η ψήφος, για να συντηρούμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πολίτες, ότι πολίτευμα της χώρας είναι η δημοκρατία. Ψευδαίσθηση, στάχτη στα μάτια, για να συνεχίζουν οι μαφιόζοι των κομματικών συντεχνιών να παίζουν με τη δική μας αφέλεια, την παιδαριώδη επιπολαιότητά μας. Τάχα ότι λειτουργούν πολιτικοί θεσμοί, τάχα ότι διαχειριζόμαστε τις τύχες και το μέλλον μας, καμαρωτοί στη σειρά για να βρεθούμε πίσω από το παραβάν, να αξιοποιήσουμε τα «δικαιώματα» του πολίτη! Μας παραμυθιάζουν οι ανίκανοι, ενώ το ξέρουμε, το βλέπουμε: Η δευτεράντζα της κομματοκρατίας, δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες τώρα ή ό,τι άλλο παραπληρωματικό, ούτε τις λακκούβες στους δρόμους ή τις αγέλες των αδέσποτων δεν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν. Τοποτηρητές είναι, ελάσσονες, των κομματικών συμφερόντων.
Βρίσκουν και τα κάνουν. Οι μάζες των ευνουχισμένων, των δίχως σκέψη και κρίση ψηφοφόρων, μοιάζει να μην έχουν καταλάβει πού έχουμε φτάσει και γιατί. Γιατί σε λούκι στερήσεων, φτώχειας, ανεργίας, εφιαλτικής αβεβαιότητας για το αύριο, γιατί πουθενά ελπίδα ανάκαμψης; Πώς βρέθηκε να είναι πρωθυπουργός ένα τόσο μειονεκτικό άτομο με τόσο κραυγαλέα υστερήματα, πώς γίνεται να έχουμε υπουργό Εξωτερικών και υπουργό Οικονομικών ανθρώπους πρωτόπειρους, πρωτοφανέρωτους στον δημόσιο βίο, σήμερα που διακυβεύεται η ίδια η ιστορική μας επιβίωση, η αξιοπιστία και η τιμή του ονόματός μας στον διεθνή στίβο; Δεν είχε τίποτε καλύτερο να επιστρατεύσει το κομματικό μας σύστημα στην κρίσιμη αυτή ώρα;
Οχι, δεν είχε, είναι φανερό. Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια εξ ίσου θλιβερή και ευτελισμένη συναγωγή μετριοτήτων, σπιθαμιαία αναστήματα λιμασμένων για επιστροφή στην εξουσία, αναπολόγητων ακόμη για πράξεις απύθμενης φαυλότητας και διαφθοράς. Αυτά τα «κόμματα εξουσίας» δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι καρκινώματα στο κοινωνικό σώμα, εστίες μολυσματικές, απεργάζονται θάνατο. Ομως, η κρίσιμη εκλογική μάζα, ψηφοφόροι δίχως σκέψη και κρίση, τους εκλεκτούς αυτών των κομμάτων θα ψηφίσουν, δεν καταφέρνουν να συνδέσουν τον εφιάλτη που ζούμε με τα συγκεκριμένα εγκλήματα που τον προκάλεσαν και με τους αυτουργούς των εγκλημάτων.
Ο ευνουχισμός έχει συντελεστεί μεθοδικά, έντεχνα, «ανεπαισθήτως». Αν υπάρξουν ιστορικοί στο μέλλον με ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, το υλικό μελέτης του ευνουχισμού μας θα τους προσφερθεί άφθονο: Τα σχολικά βιβλία που τιτλοφορούνται «Η Γλώσσα μας», ο γκαιμπελικός προπαγανδισμός του ψυχωτικού «φιλαθλητισμού», του κρατικού τζόγου, ο επιχορηγούμενος κιτρινισμός και κρετινισμός των τηλεοπτικών καναλιών. Ακρως αποτελεσματικές πρακτικές εξηλιθίωσης της κρίσιμης εκλογικής μάζας.
Ετσι έχουν εξασφαλισμένη και αυτή τη φορά την επανεκλογή τους δήμαρχοι εξοργιστικής ανικανότητας, επιβαρυμένοι με εγκλήματα φαυλότητας σε προγενέστερες υπουργικές τους θητείες. Σίγουρη η επανεκλογή και νομαρχών που εκκρεμούν σε βάρος τους ποινικές διώξεις, θριαμβική η επικράτηση πληθώρας ασημαντοτήτων, ανθρώπων θλιβερού επιπέδου ικανοτήτων και καλλιέργειας, με μοναδικό προσόν το κομματικό χρίσμα.
Η «μαγιά» που αντιστέκεται στον εξανδραποδισμό λογαριάζει τους κομματικά κεχρισμένους, όποιοι κι αν είναι, σαν χολεριασμένους. Ακομμάτιστους υποψήφιους τους ψηφίζει. Οπου δεν υπάρχουν: λευκό ή αποχή.
Παρατήρηση 1: Όσο αφορά την ποιότητα των κομμάτων στη Νεογραικυλία, τόχω ξαναπεί και θα το λέω συνεχώς: είναι-στη συντριπτική πλειοψηφία των μελών τους- ελεεινές και τρισάθλιες ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΒΛΑΚΩΝ! Γι΄ αυτό κι αυτούς που “εκλέγουν” στην κορυφή τους είναι πιο βλάκες από τα μέλη της μάντρας. Ο Ευ. Λεμπέσης είναι αθάνατος. “Η τεραστία σημασία των Βλακών“. Συμμορίες βλακών που έχουν ένα αποκλειστικά στόχο: το βόλεμα των οικογενειών τους! Γι΄ αυτό κι εξαγοράζουν τον όχλο, το χύδην όχλο, και στέλνουν το λογαριασμό πάλι στον όχλο για να τον πληρώσει. Αλλά ποιος είναι αυτός ο όχλος; Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο από όσα λέει ο ποιητής της φωτιάς, στον οποίο και παραπέμπω: http://www.facebook.com/note.php?note_id=144354545585553
Παρατήρηση 2: Αυτή η άθλια Νεογραικυλία της αξίζει να χαθεί από το χάρτη της Γης! Οι τρισάθλιοι ιθαγενείς της δεν έχουν καμιά σχέση με τους αρχαίους Έλληνες! Είναι ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ των Τούρκων, των Αλβανών, των Σαρακηνών κλπ. Αν έμοιαζαν-στο ελάχιστο!-με τους Αρχαίους Έλληνες, είναι δυνατόν να ΥΠΗΡΧΑΝ στο δημόσιο βίο τέτοια ανθρωπάρια, τέτοιος υπόκοσμος, όπως οι σημερινοί; Ακριβώς, λοιπόν, επειδή ο χυδαίος όχλος της Νεογραικυλίας δεν έχει καμιά σχέση με τους Αρχαίους Έλληνες, θα ξαναψηφίσει αυτές τις συμμορίες βλακών που τον οδήγησαν στη χρεοκοπία!
“Τα κράτη που κατακτά κανείς, δεν είναι συνήθως ισχυρά απ’ τους θεσμούς τους. Η διαφθορά τα έχει παραλύσει και οι νόμοι έχουν παύσει να εφαρμόζονται· η κυβέρνηση έχει γίνει καταπιεστική. Ποιος μπορεί να αμφιβάλει ότι ένα τέτοιο Κράτος δεν θα ωφελούνταν και δεν θα αποκόμιζε ορισμένα πλεονεκτήματα από μια ξένη κατάκτηση, αν αυτή δεν είναι καταστρεπτική! Μια διακυβέρνηση που έφτασε στο σημείο που να μη μπορεί η ίδια να μεταρυθμιστεί, τι θα έχανε αν καταλύονταν; Ένας κατακτητής, που μπαίνει σ’ ένα λαό όπου με χίλιες πανουργίες και τεχνάσματα ο πλούσιος, χωρίς να φαίνεται, χρησιμοποιεί διάφορα μέσα για ν’ αρπάζει· εκεί όπου ο δυστυχής που στενάζει όταν βλέπει αυτά που θεωρούσε για αδικίες να γίνονται νόμοι, ένας κατακτητής, λέω, μπορεί όλα να τα ανατρέψει και η άκαμπτη τυραννία, το μόνο που μπορεί να δεχθεί είναι η βία“[Μοντεσκιέ, το Πνεύμα των Νόμων, σελ· 145].
Παρατήρηση 3: Γιατί, όμως, κ. Καθηγητά, να κατηγορούμε τους πολιτικάντηδες της Νεογραικυλίας αφού τους δικαιολογεί ένας λιβανιζόμενος από αυτούς, “φιλόσοφος”!!, ο Πλάτωνας; http://www.facebook.com/note.php?note_id=162881153732892 Γι΄ αυτό, δυο φορές που επιχείρησε να εφαρμόσει την ¨Πολιτεία¨ του στις Συρακούσες επί Τυράνου Διονυσίου, τον ξαπόστειλαν δυο φορές οι Συρρακούσιοι! Τον αποθέωσε όμως το άθλιο Παπαδαριό της Νεογραικυλίας γιατί του ΄γραψε θεωρίες για ψυχές κι άλλα κουραφέξαλα!, το ίδιο άθλιο παπαδαριό που βάφτισε “Μέγα” τον Κωνσταντίνο που έσφαξε το γιο του γιατί φοβόταν μη του πάρει την εξουσία!!!, Μάλλον, λοιπόν, αν οι ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ [Δυνάστες και δυναστευόμενοι!] της Νεογραικυλίας μοιάζουν σε κάτι με τους αρχαίους Έλληνες είναι ο Πλάτωνας [οι ιδέες του]!
Παρατήρηση 4: Και βέβαια, η πρόταση μου, είναι γνωστή, εδώ και καιρό, για τις επερχόμενες εκλογές: μαύρο στα κομματόσκυλαοποιασδήποτε απόχρωσης, ιδίως στους αυτοχαρακτηριζόμενους ως “ανεξάρτητους”!! αλλά κομματοσκυλισμένους και κάθοδος στους δρόμους! Όχι αποχή! ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΠΟΧΗ!! Την αποχή τη θεωρούν ως αδρανοποίηση, ως ηλιθιοποίηση του ιθαγενή.
“Σωπαίνοντας, αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις ούτε κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και, σε μερικές περιπτώσεις, πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα. Η απελπισία, όπως και το παράλογο, επιθυμεί και κρίνει τα πάντα γενικά, και ειδικά τίποτα.Η σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Αλλά όταν αρχίσει να μιλάει, ακόμη κι αν πει όχι, επιθυμεί και κρίνει. Ο επαναστατημένος αλλάζει στάση. Ήταν υποταχτικός κάτω από το μαστίγιο του αφέντη. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος. Θέλει να αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει. Κάθε αξία δε συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται, σιωπηλά, μια αξία” [Αλμπέρ Καμύ, Ο Επαναστατημένος ʼνθρωπος].
“Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, αλλά παντού βρίσκεται αλυσοδεμένος. Ακόμη κι αυτός που πιστεύει ότι είναι αφέντης των άλλων, δεν παύει να είναι πιο σκλάβος απ′ αυτούς τους άλλους. Αν είχα κατά νου μόνο την εξουσία και τις επιπτώσεις που προέρχονται απ′ αυτήν, θα ‘λεγα: από τη στιγμή που ένας λαός εξαναγκάζεται να υπακούει και υπακούει, τότε καλά κάνει: μόλις μπορεί ν′ αποτινάξει από πάνω του το ζυγό της εξουσίας και τον αποτινάσσει, κάνει ακόμη καλύτερα· γιατί αφού ξαναπαίρνει την ελευθερία του με το ίδιο δικαίωμα που του την άρπαξαν, ή είναι σωστό να την ξαναπάρει ή δεν έπρεπε καθόλου να του την πάρουν. Αλλά η κοινωνική τάξη, το καθεστώς, είναι ένα ιερό δικαίωμα που χρησιμεύει σαν βάση για όλα τ′ άλλα. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα δεν προέρχεται καθόλου από τη Φύση. Στηρίζεται λοιπόν πάνω σε συμβάσεις” [Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Το Κοινωνικό Συμβόλαιο].
“Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται σε καθεστώς δουλείας, γεννιέται για τη δουλεία–τίποτα πιο σίγουρο απ′ αυτό. Οι δούλοι χάνουν τα πάντα μέσα στις αλυσίδες τους, ακόμη και την επιθυμία να απαλλαγούν απ′ αυτές. Αγαπούν τη σκλαβιά τους όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους. Αν υπάρχουν λοιπόν δούλοι από τη φύση τους, είναι γιατί υπάρχει δουλεία ενάντια στη φύση. Η βία δημιούργησε τους πρώτους δούλους και η δειλία των δούλων διαιωνίζει τη δουλεία” [Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Το Κοινωνικό Συμβόλαιο]. Στις επερχόμενες εκλογές θα αποδειχτεί-για άλλη μια φορά!!-ότι ο ο Νεογραικύλος δεν είναι άξιος της ελευθερίας του γιατί-απλούστατα!-δεν έχει καμιά σχέση με τους Αρχαίους Έλληνες! Αγαπά τη σκλαβιά του, την αποχτήνωση του, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα. Να άλλη μια ομοιότητα των Νεογραικύλων με τους Αρχαίους Έλληνες, αλλά με τους μεταμορφωμένους σε γουρούνια σύντροφους του Οδυσσέα. Η σύγχρονη Κίρκη είναι οι Δυνάστες και η Οικογενειοκρατία και, προ πάντων, το ΡΟΥΣΦΕΤΙ!!
http://gfragoulis.blogspot.com/p/blog-page_8057.html
Για την αναμετάδοση:
Μάριος Ανδρέου
Παιδίατρος
Διευθυντής ΚΠΜ
